A day in the life

5h, ik word gewekt door de oproep voor het ochtend gebed.
Ongelooflijk hoe in een dorp zonder elektriciteit de moskee toch iedereen kan bereiken. ALLAAAAH AKBAR.

5h20, de haan begint te kraaien. De oproep tot gebed is rustig en vredevol, daar kan ik makkelijk door slapen. Maar die haan. GRRR. Het liefst had ik 10 stenen die ik vanuit mijn bed naar zijn kop kon gooien. Maar die heb ik niet… Geen haar op mijn hoofd die denkt dat ik om 5h20 ga opstaan dus ik blijf koppig liggen. Iets na zessen houdt hij eindelijk op. Aaaah rust…

7h, Ik hoor het gerinkel van een glas en een lepel. Dat is mijn gardien die me mijn ontbijt komt brengen. Ja dat lees je goed, mijn onbijt wordt iedere dag naar me toe gebracht. Net zoals mijn middag en avondmaal trouwens. In dat opzicht ben ik wel redelijk verwend hier. Mijn ontbijt is een kan thee en een stuk brood.. Ik sta op en voel aan het brood. Oud brood… (De bakkers hier staan niet op om 5h om brood te bakken. Ze bakken brood als het brood in het dorp op is. Dus als er nog genoeg brood van de vorige dag over is heb je pech. En de meeste dagen heb je pech) ik schenk thee, zet een muziekje op en smeer een ganse portie la vache que rit op 1/4de van het brood, zo valt dat oud brood nog mee.

9h, ik ga naar buiten en begroet iedereen. De begroeting is heel belangrijk hier en is uitzonderlijk lang.

Hallo hoe gaat het. (Yiebeoogo Kibaré)
Goed geslapen? (gand laafi?)
Goed opgestaan? (Yiik laafi?)
En met de famillie? (Zak Ramba?)
En met je oudere broers? (Kiemamé?)
En je kinderen? (Koamba?)
En de gezondheid? (Yiinse gaanse?)
Dat god je een goede dag brengt! (Wend na sosoga laafi!)
Amen! (Amiina!)

Deze begroeting kan tot 5 minuten duren en is eerder een tekstje dat men afratelt. Het antwoord op al deze vragen moet ook altijd “goed” (Laafi) zijn.

Daarna probeer ik wat te werken tot 12h – 13h. Dan is het etenstijd. En ook al wordt het middagmaal me gebracht ik voel me niet zo verwend als ik nog maar eens rijst en tomatensaus met ui en paprika zie liggen in de pot. Integendeel. Na bijna 5 maanden keert mijn maag al bij de geur.

Tijdens de middaguren moet je gehoorzamen aan de hitte. Je kan weinig anders doen dan slapen en zweten.
In de namiddag ben je lui geworden van de wamte. Ik probeer toch nog wat te werken en leer wat aan mijn mooré en frans.

Om 17h zit de “werkdag” erop. Ik ga buiten wat babbelen met mijn buurvrouwen tot het begint te schemeren. Vanaf 19h wordt mijn dorpje Koumbri gehuld in de duisternis. Ongelooflijk hoe donker het hier kan worden. Af en toe zie je het zoekende licht van een zaklamp of de gloed van een gaslamp. Alleen wanneer de maan schijnt heb je voldoende licht om je buiten zonder moeite te bewegen. Na het avondmaal en wanneer ik al het stof van me heb gewassen ga ik nog wat babbelen met de buren. Veel meer dan babbelen is er in koumbri ook niet te doen. Gelukkig heb ik mijn computer, is mijn meest kostbare bezit hier! In de late avond kan ik dan nog een filmpje kijken. En dan ga ik slapen. Meestal buiten, want binnen is het te warm. Onder het licht van de maan en de sterren, heerlijk..

Zo zie je. Een heel simpel leven hier in Koumbri.

Gelukkig is Ouahigouya, de 4de grootste stad van Burkina, dichtbij. Elke vrijdagavond kruip ik achterop de brommer richting stad.. Dan doe ik me te goed aan alles wat ik in Koumbri niet heb. Daar heb ik internet!! koud bier!! een zwembad!! En ga ik dansen in de plaatselijke charlatan “de Baobab”: woehoe!

Deze weekends laden me op voor de week in Koumbri. Zo kan ik er weer even tegen..


The guys, na het gebed van 16h